"...Ήταν η ώρα που δύει ο ήλιος. Ανέβηκα ένα σωρό δρομάκια, στην τύχη. Κάποτε στάθηκα και κοίταξα πίσω μου. Είχα ανέβει αρκετά ψηλά γιατί φαινόταν σχεδόν ολόκληρη η Αθήνα. Είχε ένα χρυσαφί και λίγο ροζ χρώμα, ζεστό και γαλήνιο, που μου φάνηκε σαν μαγικό. Ένιωσα τη γαλήνη αυτή να γλιστράει σιγά σιγά μέσα μου, να μου γλυκαίνει το σώμα και το μυαλό. Ένιωσα ανάλαφρη και χαρούμενη, τόσο που κόντεψα άλλη μια φορά να βάλω τα κλάμματα.
Κοίταξα ψηλά στον ουρανό που ήταν ακόμη φωτεινός. Είδα τα πουλιά που κάθονταν στα σύρματα του ηλεκτρικού. Τόσες και τόσες φορές έχω δει τα πουλιά στα σύρματα του ηλεκτρικού, πρώτη φορά πρόσεξα ότι τα σύρματα ήταν πέντε κι ότι τα πουλιά έμοιαζαν με νότες μουσικής...."

βασίλης αλεξάκης